• Data wypowiedzi
  2009-02-13
• Funkcja
  Minister Spraw Zagranicznych
• Partia
  Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska
• Posiedzenie
  Posiedzenie nr 35 Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej VI kadencji w dniu 13 lutego 2009 (trzeci dzień obrad)
• Tematyka wypowiedzi
  Informacja ministra spraw zagranicznych o zadaniach polskiej polityki zagranicznej w 2009 r.
  

Panie Prezydencie! Panie Marszałku! Panie Posłanki i Panowie Posłowie! Szanowni Goście! Ekscelencje! Członkowie Korpusu Dyplomatycznego! Staję dzisiaj przed państwem, aby przekazać informację na temat zadań polskiej polityki zagranicznej. Jednak w obliczu tragedii, która wstrząsnęła Polską i zdominowała debatę publiczną, bestialskiego zabójstwa naszego rodaka pana Piotra Stańczaka, czuję osobisty, wewnętrzny, moralny obowiązek zmierzyć się z tą sytuacją zanim przejdę do głównego wystąpienia. Jeszcze tydzień temu mieliśmy sygnały, że wszystko zmierza w dobrym kierunku. Porywacze przesunęli ultimatum. Świadczyło to o skuteczności prowadzonych rozmów i działań. Pojawiła się nadzieja. Tym bardziej wiadomość o śmierci Polaka była dla nas wstrząsem. To okrutne zabójstwo przypomniało, że terroryzm jest formą przestępczości szczególnie groźną, bo zideologizowaną i sfanatyzowaną. Terroryzm nie ma religii i nie ma narodowości. Jest zaprzeczeniem praw i norm moralnych istniejących we wszystkich kulturach. Cechą znamienną terroryzmu jest niechęć do negocjacji, a już zwłaszcza niezdolność do kompromisu. Terrorysta fanatyk umie posługiwać się jedynie językiem ultimatum. Pakistan, gdzie porwano Polaka, znajduje się w stanie wojny wewnętrznej, właśnie z terroryzmem, wojny, której ofiarami są codziennie niewinni obywatele tego kraju. Wszystko to uczyniło nasze działania niezwykle trudnymi. Mimo to nie ustawaliśmy w prowadzonych wspólnie z władzami pakistańskimi wysiłkach negocjacyjnych i operacyjnych, a także politycznych i dyplomatycznych o charakterze dwustronnym i międzynarodowym na szeroką skalę. (Oklaski) Wielu z państwa, podobnie jak cała Polska, zadaje sobie pytanie: Jak się to mogło stać? Czy rzeczywiście zrobiliśmy wszystko, by Polaka uratować? Znając dokładnie kulisy sprawy, wiem, że tak. Mówiłem już, że opinia publiczna nie wiedziała o 95% naszych działań. To nie przesada. Było tak z dwóch powodów. Po pierwsze, wiele z działań miało – bo musiało mieć – charakter poufny. Zdawaliśmy z tego sprawę wczoraj na posiedzeniu Komisji do Spraw Służb Specjalnych i komisja, o ile wiem, stwierdziła, że wywiad działał dobrze. Po drugie, jawnych działań nie nagłaśnialiśmy, a media prosiliśmy o dyskrecję. Była to świadoma decyzja. Profesjonalni negocjatorzy powiedzieli nam, aby nie podnosić wartości zakładnika w oczach porywaczy. Natomiast bez rozgłosu wykonywaliśmy przez 4 miesiące intensywną pracę: dziesiątki podróży, setki spotkań, tysiące telefonów. Zastrzykiem adrenaliny było oczywiście wystawienie ultimatum przez terrorystów. Mimo rzucenia do wykonania zadania naszych najlepszych konsularników, dyplomatów i agentów, mimo zaangażowania wszystkich czynników w naszym państwie, od prezydenta i premiera począwszy, mimo współpracy sojuszniczych wywiadów, mimo interwencji sekretarza generalnego Sojuszu Północnoatlantyckiego, komisarza Unii Europejskiej do spraw stosunków zewnętrznych, prezydencji Unii Europejskiej, mimo wszystkich wysiłków władz pakistańskich i naszych kontaktów ze środowiskami zbliżonymi do talibów, mimo wszystkich tych wysiłków – nie udało się. Przypuszczamy, że do śmierci naszego rodaka przyczynił się splot fatalnych okoliczności: niemożliwe do spełnienia żądania polityczne, słuszna skądinąd ofensywa pakistańska w regionie oraz wewnętrzne kłótnie między dowódcami talibów; wszystkie te czynniki poza kontrolą polskiego rządu. Dołączyliśmy niestety do smutnej listy krajów, które poniosły już podobne ofiary w starciu z bezwzględnością zbrojnego fanatyzmu: do Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Chin, Niemiec, Japonii i wielu innych. Dosłownie kilka dni temu złożyłem kondolencje ministrowi spraw zagranicznych Indii, których obywatel też zginął w ostatnich dniach z tych samych rąk. Przedstawiamy rzetelną wiedzę na ten temat. Od kilku dni przekazujemy ją ...