Sejm i Senat razem obraduje w ramach Zgromadzenia Narodowego lub uroczystego Zgromadzenia Sejmu i Senatu. Przepisy oraz cele zorganizowania Zgromadzenia Narodowego sprecyzowane są jasno i konkretnie w Konstytucji RP. Zgromadzenie ogłasza marszałek Sejmu (lub marszałek Senatu pod jego nieobecność). Każdy z posłów podczas takiego zgromadzenia traktowany jest jednakowo, nie wykorzystuje się harmonogramu posiedzeń a w trakcie posiedzeń ważny jest uchwalony wcześniej regulamin.

Według Konstytucji celem Zgromadzenia Narodowego jest:

• uznanie ślubowania prezydenckiego (art. 130 Konstytucji),
• zatwierdzenie braku możliwości prezydenta do wypełniania urzędu w związku ze złym stanem zdrowia (potrzeba do tego 2/3 głosów „za” ustawowej liczby parlamentarzystów - art. 131 ust. 2 pkt 4 Konstytucji),
• postawienie przed Trybunałem Stanu w stan oskarżenia Prezydenta RP (art. 145 ust. 2 Konstytucji),
• wysłuchanie przemówienia Prezydenta przemawiającego do Zgromadzenia Narodowego (art. 140 Konstytucji), bez prawa do debaty,
• zaakceptowanie regulaminu Zgromadzenia Narodowego (art. 114 ust. 2 Konstytucji).

Oprócz Zgromadzenia Narodowego wspólne spotkanie Sejmu i Senatu może być też zwołane przez marszałków Sejmu i Senatu. Nazywa się je w takim przypadku uroczystym Zgromadzeniem Posłów i Senatorów i nie cieszy się ono kompetencjami konstytucyjnymi. W czasie ostatniej kadencji posiedzenia Sejmu i Senatu nie będące Zgromadzeniem Narodowym zwołano: z okazji objęcia przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej przez Polskę (zebrano się pierwszego lipca 2011 roku) a w obradach brali udział między innymi prezydent Bronisław Komorowski i premier Donald Tusk, trzynastego kwietnia 2010 roku dla uczczenia ofiar wypadku prezydenckiego samolotu w Smoleńsku, ze względu na 20 rocznicę stworzenia rządu premiera Tadeusza Mazowieckiego (11 września 2009 roku), w celu uczczenia wizyty i wysłuchania przemowy prezydenta Francji Nicolasa Sarkozy'ego (28 maja 2008 roku).