• Data wypowiedzi
  2011-02-03
• Funkcja
  Poseł
• Partia
  Poseł niezrzeszony
• Posiedzenie
  Posiedzenie nr 84 Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej VI kadencji w dniu 3 lutego 2011 (trzeci dzień obrad)
• Tematyka wypowiedzi
  Wniosek o wyrażenie wotum nieufności wobec ministra obrony narodowej Bogdana Klicha.
  

Pani poseł, zamierzam się zamachnąć na ministra politycznie, a nie fizycznie. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt jako poseł niezrzeszony, ale z upoważnienia i w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość, przedstawić uzasadnienie wniosku o wotum nieufności dla pana ministra obrony narodowej Bogdana Klicha. Dotąd, o ile sobie przypominam, nie było w ponaddwudziestoletniej historii demokratycznej Rzeczypospolitej przypadku, by przy różnych napięciach i konfliktach składać wniosek wobec ministra obrony narodowej. Minister obrony narodowej, i słusznie, był pod swego rodzaju konsensualną ochroną wszystkich sił politycznych. Można było stawiać mu zarzuty, można było z jego polityką się nie zgadzać, ale do kroku tak daleko idącego dotąd nie doszło. Zdaję sobie z tego sprawę. Jeżeli przedstawiam ten wniosek w imieniu klubu PiS, to z tego oto powodu, że zaistniały naprawdę ważkie, wręcz drastyczne powody, żeby go przedstawić. Te powody teraz właśnie przedstawiam. Otóż pan minister obrony narodowej Bogdan Klich powinien zostać odwołany z powodów, które wiążą się nieraz z wydarzeniami, działaniami, decyzjami jednostkowymi czy zakresem odpowiedzialności, czyli konkretnym wydarzeniem, z pewną dziedziną spraw, za którą odpowiada, i z powodami systemowymi. Zacznę od tych wydarzeń szczegółowych, konkretnych, jednostkowych oraz decyzji związanych z pewnym wycinkiem jego odpowiedzialności, ale niesłychanie ważnym. Wydarzeniem czy zaniechaniem jednostkowym było narażenie na szwank pozycji i interesów Rzeczypospolitej przez zaniechanie. Tym zaniechaniem był brak reakcji na pewien polityczno-propagandowy manewr strony rosyjskiej, skuteczny w wyniku zaniechania całego rządu, ale zwłaszcza pana ministra, związany z upublicznieniem raportu MAK-u, kiedy do międzynarodowej opinii publicznej zostało przekazane przesłanie, że za katastrofę smoleńską odpowiada to, że w kabinie TU-154M był pijany polski generał, który zmuszał załogę do lądowania. W interesie strony rosyjskiej leży osłabienie pozycji Polski, to jest dosyć oczywiste. Możemy mieć pretensje, możemy się temu przeciwstawiać, ale istniał tutaj obowiązek rządu, a pana ministra zwłaszcza, by reagować błyskawicznie i twardo. Dyplomatycznie, spokojnie, ale bardzo szybko i bardzo twardo. Pan minister zareagował z kilkudziesięciogodzinnym opóźnieniem i zareagował, powiedzmy, w sposób nader miękki, wskazując raczej na intencję strony rosyjskiej, a nie odnosząc się do meritum rzeczy. W dniu wczorajszym pan minister odpierał ten zarzut na posiedzeniu Komisji Obrony Narodowej, twierdząc, że honoru generała Błasika – przy czym powiem, że honor konkretnej osoby to jest sprawa jej bliskich, pewnego kręgu, w przypadku generała także Sił Zbrojnych, ale tutaj chodziło o coś więcej niż honor Sił Zbrojnych, chodziło o honor, pozycję i prestiż Rzeczypospolitej Polskiej – bronił w ogóle wcześniej niż ktokolwiek o tym pomyślał, mianowicie w dniu pogrzebu. O ile sobie przypominam, w ogóle podczas pogrzebu nie nastaje się na honor tej osoby, której oddaje się ostatnią posługę, towarzyszy w ostatniej ziemskiej drodze. W ogóle nie przypominam sobie, by ktokolwiek na honor generała Błasika nastawał, ale to jest zdarzenie jednostkowe niesłychanie ważne, znamienne, stanowiące jedną z przyczyn tego wniosku. Przejdźmy teraz do odpowiedzialności ministra za pewien wycinek dziedziny, za którą odpowiada. Otóż za urzędowania pana ministra doszło do czarnej serii katastrof: Mirosławiec, katastrofa CASY, dwudziestu poległych, potem Mi-24D, jedna ofiara śmiertelna, potem Bryza w Brygadzie Lotnictwa Marynarki Wojennej, 4 ofiary śmiertelne, potem ta najtragiczniejsza dla ludzi w wymiarze ...